چند وقتی احساسی تمام وجودم پر کرده است خوب یا بد؟

فکر کنم حسی خوبی باشه احساسی شبیه به دلشعوره و یا تردید!

ولی هر چی هست نگرانم کرده است کسی در زندگیم پا گذاشته که فکر می کنم

مثل خودم تنهاست نه این که کسی رو در زندگی نداشته باشه نه.

یعنی با وجود دوستان و اطرافیان زیادی که داره اما بازم تنهاست

وتنهایی رو خوب می فهمه.من عاشق انسانی شدم که طرز فکرش و اخلاق و رفتارش

حتی طرز برخوردش با بقیه فرق داره در دلم حس خوبی نسبت به او پیدا کرده ام

حسی که هنوز کامل نفهمیدم چیست؟ ولی حس خوبی است

حسی از جنس دوست داشتن نه شاید چیزی فراتر از آن باشد.

می ترسم می ترسم که او را از دست بدهم می ترسم که کاری انجام دهم

که او دوست نداشته باشد و باعث ناراحتی او شوم.

دوست دارم برم توی مسجد بگم خواهش میکنم اگه سر نماز براتون امکان داره

برای منم دعا کنید تا شاید خدا دلش واسم بسوزه و منم به آرزوم هام برسم.

حس غریبی ست دوست داشتن

وعجیب تر از آن است دوست داشته شدن .....

وقتی میدانیم کسی با جان ودل دوستمان دارد

ونفس ها وصدا ونگاهمان در روح وجانش ریشه دوانده

به بازی اش میگیریم .....

هر چه او عاشق تر ما سرخوش تر !

هر چه او دل نازک تر ما بی رحم تر!....

تقصیر از ما نیست ...

تمامی قصه های عاشقانه

این گونه به گوشمان خوانده شده اند !!!

قلب من در هر زمان خواهان توست

این دو چشم عاشقم مهمان توست

گر چه لبریز از غمی درمانده ای

این نگاهم در پی درمان توست

در میان ظلمت شبهای غم

چلچراغ قلب من چشمان توست

در کنارم لحظه ای آسوده باش

همدم دستان من دستان توست

برام دعا كن عشق من، همين روزا بميرم ...

آخه دارم از رفتن بدجوري گُر ميگيرم ...

دعا كنم كه اين نفس،تموم شه تا سپيده ...

كسي نفهمه عاشقت، چي تا سحر كشيده ...

اين آخرين باره عزيز،دستامو محكمتر بگير ...

آخه تو كه داري ميري،به من نگو بمون نمير ...

گاهي بيا يه باغ سبز،درش بروت بازه هنوز ...

من با تو سوختم نازنين،باشه برو با من نسوز ...

اگه يروز برگشتي و گفتن فلاني مرده ...

بدون كه زير خاك سرد حس نگاتو برده

گريه نكن براي من قسمت ما همينه ...

دستامو محكمتر بگير لحظه ي آخرينه ...

اين آخرين باره عزيز،دستامو محكمتر بگير ...

آخه تو كه داري ميري،به من نگو بمون نمير ...

کنار آشنایی تو آشیانه می کنم

فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم

کسی سوال می کند به خاطر چه زنده ای؟

ومن برای زندگی تو را بهانه می کنم!

هرگز نمی توان پایانی برای عشق متصور شد هیچ یک از ما بدون عشق بر روی

کره خاکی فرستاده نشدیم عشق در وجود ما انسان ها هست و سرشت ما

را با آن ساخته اند.

کنار برکه دلم نشستم و نیامدی 

                                          دوبارهدر سکوت خود شکستم و نیامدی

سوال کردم ازخدانشانه ی خانه تو را

                                           سکوت کرد ودر سکوت شکستم نیامدی

چقدر سخته تو چشمای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید و به جاش یه زخم

همیشگی رو قلبت هدیه داد زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت باشی

حس کنی که هنوزم دوستش داری چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف

 بزنی اما وقتی دیدیش هیچی به جز سلام نتونی بگی چقدر سخته وقتی پشتت

بهشه دونه های اشک گونه هات رو خیس کنه اما مجبور بشی بخندی تا نفهمه که

هنوزم دوستش داری چقدر سخته گل های آرزوتو تو باغ دیگه ای ببینی و هزار

بار تو خودت بشکنی و اون وقت آروم زیر لب بگی "گل من باغچه نو مبارک "

هيچ وقت مغرور نشو، برگها وقتي مي ريزند كه فكر ميكنند طلا شدند

پروانه به شمع بوسه زد و بال و پرش سوخت...

بیچاره از این عشق سوختن آموخت…

فرق من و پروانه در این است...

پروانه پرش سوخت ولی من جگرم سوخت...

مهم این نیست که قشنگ باشی ، قشنگ اینه که مهم باشی!

حتی برای یک نفر...

مرگ آن نیست که در قبر سیاه دفن شوم...

مرگ آنست که از خاطر تو محو شوم...

اگر خنده نشونه ی دل خوشییه چه دل خوشی داریم ما

کاش میدانستم چیست

آن چه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست

من در آن لحظه که چشم تو به من می نگرد

برگ خشکیده ایمان را

در پنجه باد

رقص شیطانی خواهش را

در آتش سبز

نور پنهانی بخشش را

در چشمه مهر

اهتزاز ابدیت را می بینم

پیش از این سوی نگاهت نتوانم نگریست

اهتزاز ابدیت را یارای تماشایم نیست

کاش می گفتی چیست

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست...

قایقی خواهم ساخت

خواهم انداخت به آب

دور خواهم شد از این خاک غریب

که در آن هیچ کسی نیست که ">

دربیشه عشق

قهرمانان را بیدار کند

قایق از تور تهی

و دل از آرزوی مروارید

همچنان خواهم راند

نه به آبی ها دل خواهم بست

نه به دریا پریانی که سر از آب بدر می آرند

و در آن تابش تنهایی ماهی گیران

می فشانند فسون از سر گیوهاشان

همچنان خواهم راند

همچنان خواهم خواند

دور باید شد دور

مرد آن شهر اساطیر نداشت

زن آن شهر به سرشاری یک خوشه انگور نبود

^{خوشا دردی که درمانش تو باشی}

^{خوشا راهی که پايانش تو باشی}

^{خوشا چشمی که رخسار تو بيند}

^{خوشا ملکی که سلطانش تو باشی}

^{خوشا آن دل که دلدارش تو گردی}

^{خوشا جانی که جانانش تو باشی}

^{خوشی و خرمی و کامرانی}

^{کسی دارد که خواهانش تو باشی}

اگه ادامه شعر می خواهی روی ادامه مطلب کلیک کن

وسه يعنی وصل شيرين دو لب

بوسه يعنی خلسه در اعماق شب

بوسه يعنی مستی از مشروب عشق

بوسه يعنی آتش و گرمای تب

بوسه يعنی لذت از دلدادگی

لذت از شب لذت از دیوانگی

بوسه يعنی حس طعم خوب عشق

اگه ادامه شعر می خواهی روی ادامه مطلب کلیک کن

هر چه هست از دست تنهایی می کشم

گریه را تا مرگ وسعت می دهم

غصه را تا مرز بـی نهایت می کشم

هر چه هست از دست این تنهایي

لحظه های بی طراوت خیلی می کشم

محنت از نامـحرمان این دیار

سالها از روی عادت ، تنهایی می کشم

در کتاب غربت شبهای تنهاییم

خط سرخی بر روی اصالت می کشم

گاهگـاهی روحـم تب می کند

زندگی را در زندان تنهایی می کشم

این فصل تنهای من وقتی که مرد

دست از هر نوع شکایت می کشم

اي نگاهت نخي ازمخمل و از ابريشم

چند وقت است که هرشب به تو مي انديشم

به تو آري ، به تويعني به همان منظر دور

به همان سبز صميمي، به همبن باغ بلور

به همان سايه ،همان وهم ، همان تصويري

که سراغش ز غزلهايخودم مي گيري

به همان زل زدن ازفاصله دور به هم

يعني آن شيوهفهماندن منظور به هم

به تبسم ، به تکلم، به دلارايي تو

به خموشي ، بهتماشا ، به شکيبايي تو

اگه ادامه شعر می خواهی روی ادامه مطلب کلیک کن

پیش خودم دل بستم بهش نگفتم حرفمو

 گل سرخی را ديدم که در جاده زندگی از کنارم ميگذشت

گفتم کيستی؟؟؟

گفت لحظه لحظه هايی که بر تو می گذرد

گفتم

لحظه هايم را از من نگير

با من بمان و هرگز از کنارم نرو

با اعماق وجودم تو را می گويم که دوستت دارم

ولی نشنيد و رفت

گريه کردم ....فرياد زدم..... صدايم را شنيد

با صدايی بلند گفت اگر سريع تر بيايی به من خواهی رسيد

 از دلــی بیگانه منـت می کشم

آرزو 

کاش بر ساحل رودی خاموش عطر مرموز گیاهی بودم

چون بر آنجا گذرت می افتاد به سر وپای تو لب می سودم

کاش چون نای شبان میخواندم به نوای دل دیوانه تو

خفته بر هودج مواج نسیم می گذشتم ز در خانه تو

 اگه ادامه شعر می خواهی روی ادامه مطلب کلیک کن

دنیا 

اگر در این دنیا قرار بود جای چیزی باشم

دوست داشتم که جای اشک های تو باشم

در چشمانت متولد بشوم

روی پلک هایت جان بگیرم

روی صورتت جاری شوم

و روی لبهایت

به تو میاندیشم به تویی که همیشه با منی آسمان

را با تو تفسیر میکنم لحظه های ناب وبی برگش

ت زندگی ام را با تو تعبیر میکنم.

عشق را با تو معنا میکنم.

 اگه ادامه شعر می خواهی روی ادامه مطلب کلیک کن

شبی سیاه بودوآسمان گریه میکرد واو سرش را

روی سینه ام گذاشت وگفت:قشنگترین قصه را

برایم بگو نگاهم به چشمان خمارش دوختم

وگفتم چشمانت را ببند تا زیباترین قصه را

برایت بگویم

چشمانش را روی هم گذاشت و من آهسته خم شدم

وبر روی لبانش قصه ی بوسه را گفتم...

تقدیم به تو

بی تو مهتاب شبی باز ار ان کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

عشق يعني يك سلام و يك درود

عشق يعني درد و محنت در درون

عشق يعني يك تبلور يك سرود

عشق يعني قطره و دريا شدن

عشق يعني يك شقايق غرق خون

عشق يعني زاهد اما بت پرست

عشق يعني همچو من شيدا شدن

عشق يعني همچو يوسف قعر چاه

عشق يعني بيستون كندن بدست

عشق يعني آب بر آذر زدن

 اگه ادامه شعر می خواهی روی ادامه مطلب کلیک کن

آنگاه که با دستانت واژه ی

 عشق را بر قلبم نوشتی

سواد نداشتم اما به

 دستانت اعتماد داشتم حال

سواد دارم اما دیگر به

چشمان خود اعتماد ندارم.

خدايا با تو بد كردم؛ چه كردم؟

 اگه ادامه شعر می خواهی روی ادامه مطلب کلیک کن

تو دفتر دل تو

با خون خود نوشتم

كه هيشكي و تو دنيا قد تو دوست نداشتم.

چقدر پيغوم گذاشتم

چند خط برات نوشتم

كه هيشكي و تو دنيا قد تو دوست نداشتم.

اگه ادامه شعر می خواهی روی ادامه مطلب کلیک کن

( در حسرت دیدار تو آواره ترینم).

بسیار کلک دارم و از چشم سیاهت

یک بار نگاهی بگرفتم:

آن گل که تو دیدی؛

من خیره شدم در پی آن گل

اگه ادامه شعر می خواهی روی ادامه مطلب کلیک کن